Lach en een traan. 17-8-2011

Wat een verdriet kun je toch ineens hebben als je terug rijd over het slingerweggetje vanaf het kinderhospice. Had het gevoel een tijd niet gehad maar vanmiddag rolden me de tranen over mijn wangen. Ik vond het zo moeilijk om weg te rijden van de plek waar we Quint 12 dagen achter laten. Ook al weet ik dat het daar goed gaat, ik weet dat Hij bij hem is, ik weet dat er gebeld wordt als er iets mis gaat en ik weet dat ik in mijn hart en gevoel heel dicht bij hem sta………………het werd even teveel. Waarom??? Niet vaak stel ik mij zelf die vraag maar vanmiddag had ik het wel dat ik dacht ..waarom? Waarom brengen we ons liefste en kwetsbaarste bezit weg om samen te ontspannen?? Waarom kan en mag hij niet met ons vakantie vieren? En dan stuit ik op alleen maar op materiele zaken. Geen bus waarin makkelijk ons Quint in meekan en al zijn spullen, geen huisje aan het strand wat aan alle kanten voorzien is van benodigdheden, dat we onze rust dan zouden opgeven is heel wat anders. Ook via PGB kunnen we niet 7maal 24uur iemand in huren dus de zorg moeten we dan zelf compleet verlenen maar ook het beperkt zijn in wat je doet en waar je heen gaat. Die zorg is niet erg..het is ons kind en broertje , ons ALLES dus we zullen wanneer dat nodig is, ook alles voor hem laten, maar doen we dat ook al niet dag in dag uit? Als premier Rutte zou ervaren hoe het is met een gehandicapt kind elke dag dan weet ik zeker dat het PGB blijft. Hij zou dan niet zonder zorg kunnen dansen op valley. Tja, we laten het verdriet voor wat het is en gaan vakantie vieren zonder ons liefste bezit. De meiden hebben er ondanks alles zin aan om een weekje zorgeloos te genieten van alles en wij en vooral ik moeten dat ook doen. Ik weet ook dat dat komt, over een paar dagen kan ik het ook maar tot die tijd moet ik het doen met de vele tranen die er zitten en blijven komen. Ik weet dat het waarom-gevoel bij mij in de zomer het hoogste is……………domweg door alles en iedereen om ons heen die niet kent wat wij voelen. Hier in het oosten zeggen ze dan LOAT GOAN maar dat is best moeilijk maar ik probeer het en dat vind ik al knap van mezelf.

Quint laat het allemaal over zich heen komen en is tevreden zolang zijn Ernie bij zich is. Zijn grootste vriend zo lijkt het. En voor nu voel ik nog even zijn warme lijfje tegen me aan en zijn handje wat per ongeluk mij aait……………dit moet ik vast houden…….

Foto's volgen, maar omdat de weblog verandert zijn ze niet te plaatsen de weblog gaat nl veranderen op 23 augustus.

Advertenties

3 Reacties op “Lach en een traan. 17-8-2011

  1. Het is natuurlijk heftig, maar probeer even een weekje te ontspannen en te genieten. Even de batterij opladen, Jullie hebben dit allemaal verdiend!!!!!

    Liefs…

  2. Hoi Jeanet

    Wat moet dit zeer doen. Je wilt zo graag voor hem zorgen en toch moet je hem achterlaten. Een verscheurde moeder dacht ik dat ik het las. Maar toch moet je ook af en toe rust hebben om het daarna weer op te pakken. Ik hoop dat je toch nog kunt genieten van de vakantie met je meisjes. Ik wens jullie daarom toch een hele fijne prettige vakantie toe. En voor Quint God zorgt voor hem

  3. Ja waarom het is zo helemaal waar wat je schrijft! En jouw/jullie gevoel is nog heftiger dan wij als buitenstaanders die meelezen met jullie leven. Ik hoop dat jullie kunnen genieten van een week met de meiden al is Quint er altijd bij in gedachten. Jullie hebben dit zo nodig hoe moeilijk het ook is zo.
    Liefs Nienke

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s